“’Never complain, never explain’, zei Chesterton. Ik heb zeer uiteenlopende zaken mogen doen in zeer uiteenlopende functies”, zo blikt Marcel Le Moine terug op meer dan dertig jaar carrière bij Fortis.

“Ik heb dertien jaar in front office functies gezeten voor retail, commercial (middelgrote bedrijven) en corporate banking (voor België de grotere, beursgenoteerde of filialen van internationale groepen). Ik heb meer dan twintig jaar in diverse risicofuncties diverse verantwoordelijkheden gehad, zowel in operationele risico’s (ALM comité, Operational Risk Committee,…) als in kredietcomités.” Op die tijd zie je nogal wat evolueren.

Het métier

Le Moine: “Ik vrees dat het métier van bankier fundamenteel veranderd is. Een bankier was doorheen de tijd altijd iemand die in en met zijn gemeenschap leefde, de mensen kende en daardoor beter op hun financiële projecten, wensen, behoeften… kon inspelen. Ook het mecenaat was hiervan een belangrijk onderdeel.”

“Toen banken groter werden, kwam er meer anonimiteit in de relaties, zeker in de systeembanken, waar steeds meer ging verlopen via documenten, scores, ratings… De bankiers zelf werden mobieler in hun jobs, de relaties dus ook korter. Een stiel die wezenlijk menselijk van aard was, werd nu afstandelijker en transactioneler.”

Afstandelijkheid

Maar “of het nu om particulieren gaat, kmo’s of corporates, of zelfs institutionele investeerders, het draait allemaal om mensen die iets willen realiseren. Als bankiers kan je vanuit je kennis een toegevoegde waarde leveren en betere oplossingen bedenken. Op die manier ondersteun je het dagelijkse economische leven. De tijd dat de kantoordirecteur boven zijn kantoor woonde in het dorp is natuurlijk al een tijdje achter de rug. Het persoonlijke is verdwenen. Weliswaar kan men dankzij informatica snel een overzicht krijgen van de producten en diensten die iemand heeft bij de bank, maar dat compenseert slechts gedeeltelijk die groter geworden afstandelijkheid.” (JC)