Zijn MBA-alumni stuk voor stuk carrièrejagers met een zware verantwoordelijkheid voor de crisis? Philippe Haspeslagh (Vlerick Leuven Gent Management School) wijst erop dat zijn instituut sinds jaar en dag vele duurzame elementen integreerde in de opleiding. Getuige daarvan is een goede plaats in een ranking die juist toetst op basis van MVO-criteria.

Als men onze businessschool positioneert binnen een internationale evolutie, ziet men dat Vlerick er nog een is van de oude stempel. De traditionele businessschool was bedoeld om aspirant-managers te professionaliseren en daarbij ging evenredige aandacht naar kennis, zelfstandig oordelen en ethiek.

Die oude traditie werd gelegd door ingenieurs en psychologen. De eersten waren veel bezig met productiviteit e.d., de psychologen met arbeidsrelaties. Later zijn er veel economisten en financiële specialisten bijgekomen. In het ondertussen zeer diverse landschap is Vlerick een school van de oude stempel en veel van onze professoren zijn nog georiënteerd op het industriële bedrijfsleven. Zelfs de bankgerichte specialisten zijn nog vooral georiënteerd op retailbanking, de financiële mensen meer op ‘corporate finance’ dan op de financiële markten. De insteek van stichter André Vlerick, met aandacht voor het drieluik — inclusief de ethische component — is hier nooit weg geweest.

We zijn dan ook een van de vijf stichters in Europa van de European Academy for Business and Society (EABIS) omdat we vonden dat er vanuit de ‘business schools’ een initiatief moest zijn op dit gebied. Vandaar ook onze eerste deelname aan ‘Beyond Grey Pinstripes’, een alternatieve tweejaarlijkse ranking door het Aspen Institute, voor innovatieve MBA-programma’s die maatschappelijk verantwoorde elementen integreren in de opleiding. We werden 70ste gerangschikt, voor één specifiek luik waren we zelfs twintigste, en dat terwijl er toch zo een 3000 ‘business schools’ zijn.

Die ranking halen we niet enkel dankzij onze aparte cursussen ethiek en ‘corporate social responsibility’, maar ook door onze aandacht voor die elementen in elk vak. Bovendien innoveren we door alle MBA’s een extra project te geven onder de titel ‘Vlerick giving back’. De studenten doen een gratis project van één maand voor een NGO onder begeleiding van een professor. Ook onze research specifiek rond ethische thema’s, speelt een rol. Of het gegeven dat we medestichter zijn van de virtuele Kofi Annan Business School. Die sponsort studenten uit ontwikkelingslanden en steunt hen als ze teruggaan, voor een sociaal project.

Spijtig genoeg halen we eerst en éénzijdig de pers met onze andere rankings, waaruit dan blijkt dat Vlerick-afgestudeerden bij de beste verdieners horen. Een fenomeen wat ik trouwens sterk gerelativeerd heb: ten eerste heeft dat te maken met de koers van de zwakke pond en dollar, ten tweede hebben we een hoge maturiteit aan afgestudeerden die reeds een hoge functie hebben en een navenant salaris.

Mochten we ooit hoger scoren in de alternatieve ranking dan in een traditionele ranking zoals die van Financial Times, waar verloning doorweegt, dan zou me dat niet storen. Ik ben voor een diverse school in alle betekenissen, zodat de meer sociaalgerichte en de eerder geldgerichte kandidaten met elkaar in dialoog kunnen gaan. Al denk ik dat een school als Vlerick nu al minder studenten van de laatste categorie aantrekt. Wie naar ‘investment banking’ wil, zal zijn school in functie daarvan kiezen en dan kom je wellicht eerder uit bij London Business School of Chicago. In een school van de oude stempel als de onze, heb je geen opleidingen voor doorgedreven specialismen. We kweken geen techneuten, maar generalisten die zich een breed oordeel kunnen vormen.