Opiniebijdrage van Caroline Ven (De Standaard, 13 januari 2012)

De nieuwe 'manager van het jaar' heeft de titel ongetwijfeld verdiend. Maar dat er bij de tien genomineerden niet één vrouw zat, geeft te denken, vindt Caroline Ven.

Naar alle waarschijnlijkheid wordt Catherine De Bolle de nieuwe commissaris-generaal van de federale politie (DS 11 januari). Maar niet haar naam was de kop van de nieuwsberichten, wel dat het een vrouw is. Dat bevestigt dat een topbenoeming voor een vrouw nog altijd uitzonderlijk is. Zeker in de 'hardere' sectoren, zoals veiligheid.

Dat twee vrouwelijke ministers - met name Joëlle Milquet (Binnenlandse Zaken) en Annemie Turtelboom (Justitie) - verantwoordelijk zijn voor die benoeming, doet hier niet ter zake en is louter toeval. Juist daarom is het positief dat nog eens een traditioneel rolmodel wordt doorbroken in wat nog steeds als een mannenbastion kan worden beschouwd. Het kan tellen als voorbeeld, maar we moeten ons er tegelijkertijd voor behoeden om de uitzonderlijkheid ervan in de verf te zetten. Anders voeden we een zichzelf versterkend maatschappelijk beeld van 'abnormaalheid'. Alsof vrouwen van nature de capaciteiten noch de ambities hebben om professioneel door te breken.

Niet alleen bij de overheid, ook elders stoten nog steeds te weinig vrouwen door naar de toppositie van organisaties of ondernemingen. Het viel mij ook weer op bij de verkiezing van de manager van het jaar. Uiteraard wens ik de winnaar, Duco Sickinghe, te feliciteren en zijn verdiensten als topman van Telenet staan buiten kijf. Maar dat onder de tien genomineerden niet één vrouw te bespeuren was, is een veeg teken. Alsof alleen mannen in 2011 het verschil hebben gemaakt. Vanwege de 'kritische massa', die uiteraard in het voordeel van mannen speelt, zal het vast wat meer moeite kosten om vrouwen te vinden die in aanmerking komen. Maar ze bestaan wel degelijk, en het is de moeite om naar hen op zoek te gaan.

Intussen zijn er heel wat initiatieven ontstaan, onder meer vanuit werkgeversorganisaties, om vrouwelijk ondernemerschap en vrouwen in bestuursfuncties te stimuleren. Daarbij worden netwerken gecreëerd van gelijkgezinden, vaak vrouwen die elkaar willen helpen het glazen plafond te doorbreken. Ook werden er voor raden van bestuur van beursgenoteerde bedrijven onlangs quota voor vrouwen opgelegd.

Zelf word ik daarvan allerminst enthousiast. Want, hoe welgemeend ook, zoiets bevestigt het beeld van een 'te beschermen' soort waarvoor een afzonderlijk 'rariteitenkabinet' moet worden opgericht. Het is beter dat vrouwen die wél zijn doorgebroken, aanwezig zijn in het dagelijkse maatschappelijke beeld, en niet in de eerste plaats in specifiek voor vrouwen opgerichte fora.

Hoe meer de vrouwen naast mannen aanwezig zijn in publieke fora, zoals bij nominaties voor managers of ondernemers van het jaar, hoe normaler dat op den duur zal worden gevonden. En dan zal de titel bij een nieuwsbericht over de benoeming van een vrouw aan de top niet langer het gender centraal stellen, maar de persoon zelf.

 © Corelio