Ze maken kennis met de leefwereld van de Chinezen, de economische en demografische aspecten, politieke en religieuze achtergronden. Dit is geen zakenreis, maar een echte ontdekkingstocht naar de geglobaliseerde wereld.

VKW organiseert tweejaarlijks een inleefreis.

Van 17 februari tot 1 maart 2010 vond de eerste reis met bestemming India plaats.

Twintig VKW-leden werden gedurende 12 dagen ondergedompeld in de cultuur van India waarbij kennis werd gemaakt met de leefwereld van de inwoners, economische en demografische aspecten, politieke en religieuze achtergronden, onderwijs, projecten voor kansarmen, gezondheidszorg en cultuurhistorische hoogtepunten.

Bekijk hier de fotoreportage

Hieronder kan u dag per dag over hun ervaringen lezen. In het verslag wordt de tijd steeds uitgedrukt in plaatselijke tijd (+4 uur Belgische tijd)

Woensdag 17 februari

Na een perfecte vlucht zijn we met een kleine vertraging geland in Delhi.
Haast onmiddellijk, om iets na middernacht, vertrok onze bus richting Agra voor een rit van 210km. Deze weg is een van de weinige met 2x2 rijbanen. Al meteen mochten we kennismaken met files van vrachtwagens, auto's, fietsen, ossenkarren,... ! Om 4.30 uur zijn we aangekomen in Agra. Een kort nachtje staat ons dus te wachten...

Donderdag 18 februari

We werden gewekt om 9.15 uur. Vandaag stond een bezoek aan het Rode Fort van Agra en de wereldvermaarde Taj Mahal op het programma.
De Taj Mahal voldeed volledig aan de verwachtingen en was zeker deze extra dag en omweg waard!
We zijn nu juist (22 uur) aangekomen in het hotel in Gurgoan (Haryanna), maar hebben wel 6 uur op de bus gezeten!
Momenteel is iedereen gezond maar wel heel moe...

Zondag 21 februari (24.00 uur)

De afgelopen twee dagen in Delhi zijn memorabel; zo zal de dolle riksja-rit doorheen de bazaar van Oud-Delhi nog lang blijven nazinderen.
Wat we in Varanasi ervaren hebben, valt haast niet in woorden te vatten. Het is moeilijk om te relativeren wat je allemaal aan de oevers van de Ganges ziet. Alles gebeurt bovendien door elkaar. Je ziet hier zowel mensen de was doen als zichzelf wassen, naast rituele wassingen, koeien in het water, crematies… en dat allemaal op een afstand van amper 30 meter. We zijn het meest getroffen door de aanblik van een koppel met een dode baby. Na een ceremonie liet men het lichaampje, omwikkeld met doeken en verzwaard met stenen, in de Ganges zinken.
Ook een wandeling doorheen de meest lugubere nauwe steegjes van de oude stad heeft een diepe indruk nagelaten.
Eens terug in Delhi werden we geraakt door de eerlijke hartelijkheid van Mr. & Mrs. Anup & Raji Nair, de eigenaars van ons plaatselijk reisbureau.
Morgenochtend wordt het weer vroeg dag: om 4.30 uur vertrekken we naar Bhubaneswar, de hoofdstad van de staat Orissa, een van de armste en meest verwaarloosde staten van India.

Maandag 22 februari (19.00 uur)

Na onze vliegreis naar Bhubaneswar hebben we een korte rustpauze ingelast. In de namiddag bezochten we een historische site en enkele landbouwdorpjes in de staat Orissa. 70% van de bevolking leeft hier in armoede.
Intussen zijn we aangekomen in het weeshuis van Mr. Niranjan Mohanty in Bhubaneswar. Dit weeshuis wordt o.a. gesponsord door de Lionsclub Antwerpen. Er verblijven tussen de 30 en de 50 meisjes. Dit bezoek kruipt dan ook niet in onze koude kleren. We zullen hier het avondmaal gebruiken alvorens naar ons hotel terug te keren.

Enkele algemeenheden:
Temperatuur: de temperatuur bedraagt hier ongeveer 28°C. Dit komt overeen met temperatuur van de afgelopen dagen, alleen is het hier veel vochtiger en drukkender.
Gezondheid: alles onder controle. Er zijn wel al een paar maag- en darmproblemen geweest en een persoon met koorts, maar gelukkig niets ernstigs.
Anekdotes: de buschauffeur wist de weg niet meer en een van de koppels had bijna het vliegtuig gemist…
Vervoer: vanaf nu schakelen we over van de bus naar de jeep!

Dinsdag 23 februari (18.30 uur)

Gisterenavond hebben we nog heel lang nagekaart in de lounge van het hotel met op de achtergrond de muziek van een Filippijnse meidenband. We konden dan ook eens uitslapen tot 8 uur. Het deed deugd om de emoties en ervaringen van de afgelopen dagen door te spoelen. Vooral rond de relativiteit ten aanzien van leven en dood die we in Varanasi ervaren hebben, maar zeker ook ten aanzien van de betekenis van woorden als armoede en geluk. Dit kwam des te meer tot uiting toen we gisterenavond 60 weeskinderen door het dolle heen zagen op het moment dat zij een tennisbal als nieuw speeltje kregen.
Vandaag hebben we de zonnetempel in Konark bezocht; het is puffen en blazen bij een temperatuur van 39°C!
Om veiligheidsredenen reizen we sinds gisteren incognito. Zo hebben we de opschriften op onze auto’s veranderd van “VKW Belgian delegation” naar “International tourists”. We begeven ons immers in een gebied waar er een gespannen sfeer heerst rond alles wat met buitenlandse industriëlen te maken heeft. Her en der worden immers industriële projecten opgestart maar tegelijk worden ook mensen van hun land verjaagd. Drijvende kracht achter de spanningen zijn Maoïstische guerillastrijders. 
Momenteel zitten we te wachten op een nachttrein die ons naar Rayagada zal brengen. Gedurende twee dagen zullen we door de jungle trekken. We zullen er o.m. de Dongria Kondhstam ontmoeten die in een harde strijd verwikkeld is met een mijnbouwbedrijf dat een bauxietmijn (een mineraal dat gebruikt wordt voor de fabricage van aluminium) wil openen op een voor hen heilige berg. Het fictieve verhaal van de blockbuster Avatar blijkt realiteit voor deze Oost-Indische bevolkingsgroep. Onlangs riepen zij trouwens de hulp in van Avatar-regisseur James Cameron. N.a.v. hiervan publiceerde De Morgen het artikel “Avatar bestaat ook in het echt” (10 februari 2010).
Misschien verliezen we hier even het contact met het thuisfront.

Woensdag 24 februari (19.15 uur)

We moeten even bekomen na een jeeprit van vier uur over wegen waarbij de E313 een wel fluwelen tapijt lijkt. Het laatste uur reden we dan ook nog in het donker, waarbij we het gevoel kregen in een videogame te zijn terechtgekomen door allerlei objecten die ineens op ons af kwamen. Ik was niet de enige die een paar keer zijn ogen moest dichtknijpen.
De nachttrein viel al bij al nog mee, 2de klas en voorzien van airco, last van slechts enkele kakkerlakken, snurkers daarentegen…Vanochtend konden we ons opknappen in een hotel, waar de jarige Marc Roels bij zijn ontbijt al een taart voorgeschoteld kreeg.

De hele dag stond in het teken van kennismaking met tribale stammen waaronder de Desia Kondh. Vanochtend hebben we een ‘primitief’ dorpje bezocht; hier waren zelfs nog nooit eerder blanke mensen geweest. Deze middag mochten we een feest meemaken dat slechts om de vijf jaar plaatsvindt en waarbij een buffel wordt geofferd (100 jaar geleden bracht men hier nog mensenoffers). Enkele jongeren hebben met hun mobieltje meer foto’s van onze groep genomen dan omgekeerd. Het is voor ons allemaal een levensgroot vraagteken hoe je de mensen hier kan helpen voorzien in hun basisbehoeften zonder hen onze moderne maatschappij op te dringen?
Stof tot nadenken dus; we zijn intussen aangekomen in het enige hotel in de streek, heel ‘basic’ met o.a. douche en wc in 1. Om 20 uur verzamelen we voor een ontmoeting met een paar plaatselijke ondernemers.

Donderdag 25 februari (18.15 uur)

Het was weerom een heel lange (opgestaan om 5 uur) en warme dag (tussen 35 en 39°). In de voormiddag hebben we enkele stammen bezocht. Onze oorspronkelijke bedoeling om naar de markt te gaan, hebben we laten varen wegens… te veel toeristen!
Een van de stammen waarmee we in contact kwamen is de Bonda, de meest ‘primitieve’ en agressieve stam van India. De vrouwen lopen naakt (op een klein schaamlapje na) maar zijn wel helemaal bedekt met parels, die ze willen verkopen op de markt. Wij hebben onze souvenirs dan ook van hen gekocht. De mannen zijn uitgerust met een hakbijl, pijl & boog. Dat ze vrij agressief zijn, hebben we ondervonden toen een van hen ons wou laten betalen voor het nemen van een foto van een vrouw, die we helemaal niet gefotografeerd hadden. Het kwam tot een woordenwisseling waarbij onze gids tussenbeide moest komen. Uiteindelijk hebben we het kunnen regelen met een boterham met ei. Alhoewel, de weg bleek later afgesloten met stenen: nog een kleine natrap?
Toen we ’s middags terug aan onze jeeps kwamen, hebben de chauffeurs ter plekke een heerlijke lunch bereid. In de namiddag hebben we nog een bezoek gebracht aan een papierfabriek in de omgeving van Jeypore.
Morgen wordt een echte reisdag: om 4 uur opstaan, vervolgens zes uren rijden naar Vishakapatnam waar we het vliegtuig zullen nemen naar Chennai.

Vrijdag 26 februari (11.15 uur)

Na een vermoeiende trip, zijn we net aangekomen in ons laatste hotel, de Fischerman's Cove in Chennai. Gedurende de volgende twee dagen zullen we een beetje kunnen bekomen van de voorbije, drukke week.
Iedereen zit vol nieuwe ervaringen, ideeën, vragen…; bovendien hebben we het gevoel dat we samen al drie weken onderweg zijn. Een aantal van onze medereizigers draagt intussen al de Kurta-pajama, de typische Indische kleding.
De komende dagen staan er nog twee kleine uitstappen op het programma, maar iedereen is vrij om hieraan deel te nemen. Wie wil, kan morgen een bezoek brengen aan Saranalya, een project van twee Vlaamse artsen, dat straatkinderen opneemt en hen laat studeren. Dit huis is in Chennai zelf gelegen. Zondag kunnen een aantal rotstempels bezocht worden, waaronder de Krishna Mandapa en de Vahara grottempel.
En zo komen we aan het einde van onze reis…! Dit is dan ook ons laatste verslagje. Zondagnacht vliegen we terug naar België. Onze aankomst is voorzien op maandagochtend rond 7.50 uur. 

Naar aanleiding van deze inleefreis schreef VKW Metena een beleidsnota over de economische en sociale stand van zaken van India.